خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان راآخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را
۲
کین را به مهر مفروش ای عشق دوست دشمنزین بهترک فرا گیر یاران خرده دان را
۳
تا کی فروشم آخر بی سود گوهر مهرهر چند گفته باشم من دوستم زیان را
۴
من بلبل بهشتم اما درین گلستان در روز بد نهادم بنیاد آشیان را
صفحهٔ ۱ از ۲