خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که بود آن ترک خون آشام سرمستکه جانم برد و خونم خورد و دل خست
۲
درآمد سرخوش و افتادم از پایبرون شد مست و بیرون رفتم از دست
۳
سپر بر پشت و تیغ کینه در مشتکمان در دست و تیر فتنه در شست
۴
فغان جای نفس از سینه برخاستجنون جای خرد در مغز بنشست
صفحهٔ ۱ از ۴