خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل تو خاره و جسمت حریر را ماندرخت ستاره و زلفت عبیر را ماند
۲
رخم چو زلف تو پرچین شدست و شادم ازینکه موی یار جوان روی پیر را ماند
۳
چنین که روی تو در شام زلف جلوه کندمسلمست که ماه منیر را ماند
۴
بدین صفت که سر افکنده زلف پیش رختستاده پیش توانگر فقیر را ماند
صفحهٔ ۱ از ۳