خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر جا حکایت از صنمی دلربا روداز هر زبان بر او همه مدح و ثنا رود
۲
در مسجدی که ساده‌رخی می‌کند نمازصد دست بر فلک ز برای دعا رود
۳
سر پیش چشم من به حقیقت عزیز نیستالا دمی که در سر مهر و وفا رود
۴
این پنج روز عمر گرامی عزیز داربا دوستان بهل که به صدق و صفا رود
صفحهٔ ۱ از ۴