خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماه من از زلف چون گره بگشایدبر دل پرعقده عقدها بفزاید
۲
فکر دگر کن دلا که طرهٔ محمودبا همه بندد گره گره نگشابد
۳
لعل شکربار او شبی که ببوسماز دهنم صبح طعم نیشکر آید
۴
دل به چه خو گیرد ار غمش نستاندجان به چه کار آید ار لبش نرباید
صفحهٔ ۱ از ۴