خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چونست که اسماعیل هرگه به خروش آیدهشیار رود از هوش بی هوش به هوش آید
۲
سر تا به قدم مردم از وجد به رقص آیندآواز دلاویزش هرگه که به گوش آید
۳
از نغمه لب نوشش صد نیش زند بر دلمن بندهٔ این نیشم کز آن لب نوش آید
۴
از پای نشیند غم چون او به طرب خیزدخاموش شود بلبل چون او به خروش آید
صفحهٔ ۱ از ۲