خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لحن اسماعیل و رویش آفت چشمست و گوشآن برد از چشم خواب و این برد از گوش هوش
۲
حسن او دل را به‌رقص آرد ولی از راه‌چشمصوت او جان را به وجد آرد ولی از راه گوش
۳
شوق دیدار نکویش پیر را سازد جوانشور آواز حزینش خام را آرد به جوش
۴
چون به بزم باده برخیزد ز لب آواز اوبانگ چنگ از جام می آید به گوش باده‌نوش
صفحهٔ ۱ از ۳