خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قاصدی کو تا فرستم سوی توغیرتم آید که بیند روی تو
۲
مرده بودم زنده گشتم بامدادکامد از باد سحرگه بوی تو
۳
کاش می‌مردم نمی‌دیدم به چشماین دل افتد دور از پهلوی تو
۴
دل شده از جفت ابروی تو طاق‌زان پریشان گشته چون گیسوی تو
صفحهٔ ۱ از ۳