خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نعمت الله است دایم با خدانعمت از الله کی باشد جدا
۲
در دل و دیده ندیدم جز یکیگرچه گردیدم بسی در دو سرا
۳
میل ساحل کی کند بحری چو شدغرقه در دریای بی پایان ما
۴
ما نوا از بی نوائی یافتیمگر نوا جوئی بجو از بینوا
صفحهٔ ۱ از ۲