خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همی نالم به دردا، همی گریم به زاراکه ماندم دور و مهجور، من از یار و دیارا
۲
الا ای باد شبگیر، ازین شخص زمین‌گیرببر نام و خبر گیر، ز یار نامدارا
۳
چو رفتم از خراسان، به دل گشتم هراسانشدم شخصی دگرسان، خروشان و نزارا
۴
به ری در نام راندم، حقایق برفشاندمولیکن دیر ماندم، شده زین‌روی خوارا
صفحهٔ ۱ از ۲