خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خامشی جُستم که حاسد مرده پندارد مراوز سر رشگ و حسدکمتر بیازارد مرا
۲
زنده درگور سکوتم من، مگر زین بیشترروزگار مرده‌پرور خوار نشمارد مرا
۳
مردمان از چشم بد ترسند و من از چشم خوبحق ز چشم خوب مهرویان نگهدارد مرا
۴
مرگ شاعر زندگی‌بخش خیال اوست کاشاین خموشی در شمار مردگان آرد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲