خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۳۷ - پروانه
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن شمع دل‌افروز من از خانهٔ من رفتپروای گلم نیست که پروانهٔ من رفت
۲
دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشکتا ازکفم آن گوهر یکدانهٔ من رفت
۳
چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادمزبن شاخه پرگل که زگلخانهٔ من رفت
صفحهٔ ۱ از ۱