خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌هانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها
۲
نه تنها کعبه صحرایی‌ست دارد کعبهٔ دل همبه گِردِ خویشتن از وسعتِ مشرب، بیابان‌ها
۳
به فکرِ نیستیْ هرگز نمی‌اُفتند مغروراناگرچه صورتِ مِقراضْ «لا» دارد گریبان‌ها
۴
سرِ شوریده‌ای آورده‌ام از وادیِ مجنونتُهی سازید از سنگِ مَلامت جِیب و دامان‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳