خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جااز جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا
۲
آهِ افسوس و سرشکِ گرم و داغِ حسرت استآنچه از عمرِ سبک‌رفتار می‌ماند به جا
۳
نیست غیر از رشتهٔ طول اَمَل چون عنکبوتآنچه از ما بر در و دیوار می‌ماند به جا
۴
کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلیدر کف گل‌چین ز گلشن خار می‌ماند به جا
صفحهٔ ۱ از ۴