خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را
۲
کاه را بال و پرِ پرواز گردد کهربانیست در دست اختیاری سالکِ مجذوب را
۳
حسن را از دیده‌های پاک نبود سرکشیمی‌کشد آیینه بی مانع به بر محبوب را
۴
بوته خاری است جنت محو دیدار تراسیر‌چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را
صفحهٔ ۱ از ۲