خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی تراچهره زرّین می‌کند چون به، نمدپوشی ترا
۲
حلقهٔ ذکرِ خدا گردد لبِ خاموشِ توگر شود توفیق از مردم فراموشی ترا
۳
خانه‌داری، در گذارِ سیل لنگر‌کردن استمی‌شود حِصنِ سلامت، خانه‌بر‌دوشی ترا
۴
هوشمندی می‌برد بیرون ترا از آب و گِلمی‌نماید صورتِ دیوار، بیهوشی ترا
صفحهٔ ۱ از ۳