خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترالنگرِ گهواره بود از کودکی تمکین ترا
۲
می‌چکد آتش چو شمع از چهرهٔ شرمین ترامی‌شود روشن چراغِ کُشته بر بالین ترا
۳
نونیازِ نازِ چون خوبانِ دیگر نیستیبود خوابِ ناز در مهدِ ازل سنگین ترا
۴
با تو چون گردند خوبان هم‌عنان، کز کودکیمرکبِ نی برقِ جولان بود زیرِ زین ترا
صفحهٔ ۱ از ۵