خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟می‌کنی در راه بت صیدِ حرم قربان چرا؟
۲
چیست اسبابِ جهان تا دل به آن بندد کسی؟می‌کنی زنّار را شیرازهٔ قرآن چرا
۳
در بیابانِ عدم بی توشه رفتن مشکل استنیستی در فکرِ تخم‌افشانی ای دهقان چرا
۴
هیچ قفلی نیست نگشاید به آهِ نیمشبمانده‌ای در عقدهٔ دل اینقدر حیران چرا
صفحهٔ ۱ از ۵