خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیش‌داری، رو به پس کردن چرا
۲
شُکرِ دولت سایه بر بی‌سایگان افکندن استاین همایِ خوش‌نشین را در قفس کردن چرا
۳
در خراب‌آبادِ دنیای دَنی چون عنکبوتتار و پودِ زندگی دامِ مگس کردن چرا
۴
در ره دوری که می‌باید نفس دریوزه کردعمر صرفِ پوچ‌گویی چون جَرَس کردن چرا
صفحهٔ ۱ از ۵