خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟برق را پیراهنِ فانوس پوشیدن چرا
۲
در میانِ رفته و آینده داری یک نفساینقدر هنگامه بر یک دم فرو‌چیدن چرا
۳
جامه‌ای کز تن نروید، رزقِ مقراضِ فناستبر لباسِ عاریت چون خار چسبیدن چرا
۴
فوت شد گر از تو دنیا، دشمنی در خاک رفتدست بر دست از سرِ افسوس مالیدن چرا
صفحهٔ ۱ از ۳