خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد هزاران آفرین جان آفرین پاک راکآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را
۲
تلخ می‌گویی و من می‌بینمت از دور و بسزهر کی آید فرو گر ننگرم تریاک را
۳
غنچهٔ دل ته به ته بی‌گلرخان خونست از آنکبوستان زندان نماید مردم غمناک را
۴
چون ترا بینم، هم از چشم خودم در رشک، از آنککرد تردامن رخت این چشم‌های پاک را
صفحهٔ ۱ از ۳