خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار پرده برانداخت روی نیکو رانمونه گشت جهان بوستان مینو را
۲
یکی در ابر بهاری نگر، ز رشته صبحچگونه می‌گسلد دانه‌های لؤلؤ را
۳
سفر چگونه توان کرد در چنین وقتیز دست چون بتوان داد روی نیکو را
۴
به باغ غرقه خونست لاله، دانی چیست؟ز تیغ کوه بریده‌ست روزگار او را
صفحهٔ ۱ از ۲