خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مران به عنف خدا را ز آستانه مرامکش به تیغ جدایی به هر بهانه مرا
۲
نخست طایر گلزار قدسیان بودیممحبت تو جدا کرد از آشیانه مرا
۳
مقیم صومعه بودم به عالم لاهوتکشید عشق به کوی شرابخانه مرا
۴
چه حکمت است که صیاد کارخانه غیبز زلف و خال تو بنهاد دام و دانه مرا
صفحهٔ ۱ از ۳