خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسنت که آفتاب تجلی از او گرفتیک جلوه کرد و مملکت دل فرو گرفت
۲
یک تار از آن دو سنبل پرچین به چین رسیداز زلف مشک بوی تو در مشک بو گرفت
۳
دل اعتکاف کوی تو دارد بر او مگیرمرغ حریم کعبه نباشد برو گرفت
۴
این آهوی رمیده که اندر کمند تستاو را مران که با سگ کوی تو خو گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲