خلوتی با امیر معزی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو روان چو کوه به کردار ماه کردخط آمد وکنارهٔ ماهش سیاه کرد
۲
آن خط مشک بوی که بر عارضش دمیدبر گل سپاه مورچه گویی که راه کرد
۳
چیره شدیم ما به گنه بر به عشق از آنکصد ره به عجز توبهٔ ما را تباه‌کرد
۴
وز توبه برکنار فتادیم از آنکه اورخسارگان چو توبهٔ ما را سیاه کرد
صفحهٔ ۱ از ۳