خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفت و بر سر آتش نشاند یار مرابه پای حادثه افکند روزگار مرا
۲
گر آشکار کند آب دیده راز دلممیان آتش سوزان چه اختیار مرا
۳
چنان نکرد کمند بلای عشقم صیدکه قید عقل کند بعد از این شکار مرا
۴
می فکن از نظر عزّتم چنین ای دوستکه دوستان همه بگذاشتند خوار مرا
صفحهٔ ۱ از ۳