خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرابی یادِ دوستان نرود یک نفس مرا
۲
مشتاقِ دوستانم تا می رود نفسهرگز ز سر برون نرود این هوس مرا
۳
لبّیکِ دوست می زنم و مست می دومگو خواه محتسب زن و خواهی عسس مرا
۴
حاجت به تیغ نیست بگویید با رقیبیک غمزه زان دو چشم پرآشوب بس مرا
صفحهٔ ۱ از ۳