خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخت از ماه و لبت از شکرستآنت ازین وینت از آن خوبترست
۲
بر رخت بوسه کجا شاید داد؟که نظر نیز محل نظرست
۳
نه میان نیست میان تو ز لطفوین عجبتر که میان کمرست
۴
تا لبت را نرسد چشم بداندر زبانها همه نام شکرست
صفحهٔ ۱ از ۲