خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به پیامی که کند باد صبا یاد مراروم از دست ندانم که چه افتاد مرا
۲
به کمند سر زلف تو گرفتار مبادآنکه خواهد کند از قید تو آزاد مرا
۳
دشمنی کر پی بیداد مرا یاد کندبه از آن دوست که هرگز نکند یاد مرا
۴
دوش وقت سحر از حسرت گل مرغ چمنناله‌ای کرد که آورد به فریاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲