خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ماچراغ میکده روشن شد از پیاله ما
۲
به سنگ خاره چه می‌کرد بازوی فرهادنمی‌گشود اگر راه تیشه ناله ما
۳
ز عکس چهره ما زرد شد رقم ور نهبه آب زر ننویسد کسی رساله ما
۴
چو کاسه‌ای که به آن می ز خم برون آرندبه می درون و برون شسته شد پیاله ما
صفحهٔ ۱ از ۲