خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مراکه چشم آینه مژگان کند قیاس مرا
۲
چو غنچه تا به گریبان نهفته در مژه‌امفتاده کار به نظاره در لباس مرا
۳
بنای عافیتم را بریز گو از همبود چه چشم ز گردون بداساس مرا؟
۴
ز بدشگونی داغی که نیک خواهد شدبود ز اختر بد بیشتر هراس مرا
صفحهٔ ۱ از ۲