خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگذار در آن کوی من اشک فشان راتا دیده دهد آب گل و سرو روان را
۲
مپسند بران رخ که فتد سایه گلبرگگلبرگ تحمل نکند بار گران را
۳
دشوار کشد نقش دو ابروی تو نقاشآسان نتوانند کشیدن دو کمان را
۴
گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرمدارم نگهش گفت نگه دار زبان را
صفحهٔ ۱ از ۲