خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ماغمخور ای دل که بجز غم نبود در خور ما
۲
دردمندیم و خبر می دهد از سوز دروندهن خشک و لب تشنه و چشم تر ما
۳
مفلسانیم که در دولت سودای غمتحاصل هر دو جهان هیچ نیرزد بر ما
۴
گر تو در مجمره غم دل ما سوزانیهمچنان بوی تو یابند ز خاکستر ما
صفحهٔ ۱ از ۳