خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمت به غمزه کشت من بیگناه راخود زلف را چه گویم و خال سیاه را
۲
با آه و روی زرد ز خالت شدیم دورباد آمد و ز دانه جدا کرد کاه را
۳
مردم ز مه حساب گرفتند سالهانگرفت در حساب جمال تو ماه را
۴
جوهر که قیمتی است کشندش به احتیاطمن هم به دیده می کشم آن خاک راه را
صفحهٔ ۱ از ۲