خلوتی با عرفی
شمارهٔ ۱۳ - داستان
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوی طراز چمن بی ستونآن به بهشت غم شیرین درون
۲
بود بامر صنم دلپذیردر پی آراستن جوی شیر
۳
تیشه هر داغ که بر سنگ خوردلذت آن بر دل آن سنگ برد
۴
تیشه هر آن نغمه که بر می کشیداز لب وی ناله فرو می چکید
صفحهٔ ۱ از ۸