خلوتی با جامی
بخش ۳۲ - امیر علی شیر نوایی
روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران)
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میرنوایی - رحمه الله، و صاحب دولتی که زمان ما به وجود شریف او مشرف است هر چند پایه قدر وی نظر به مراتب جاه و حشمت و قرب پادشاه صاحب شوکت و قیاس به مناقب معنوی از فضل و ادب و فضایل موهوب و مکتسب از آن بلندتر است که وی را به حسن شعر تعریف کنند و به جودت نظم توصیف.
۲
اما چون خاطر شریفش به واسطه کسب فضیلت تواضع و کسر نفس به آن فرود آمده است که خود را در سلک این طایفه منخرط گردانیده است دیگران را حجاب تحاشی از آن معنی که وی را از طبقه ایشان دارند و از زمره ایشان شمارند مرتفع گشته، اما انصاف آن است که هر جا این طایفه باشند وی سر باشد و هرگاه نام این طبقه نویسند وی سر دفتر، چنانکه این معما به اسم شریفش منبی از این معنی است:
۳
علی سیر الافاضل سرت دهراو احرزت الفضائل بالفواضل
۴
و باسمک فقت اهل الفضل طرالذا صورته فوق الافاضل
صفحهٔ ۱ از ۵