خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیبپرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب
۲
ما ز خود بینی خود مانده به وَهمیم و گمانور نه با جلوۀ ذات تو چه جای شک و ریب
۳
ساقی ار بادۀ گلگون کند ایگونه به جامبه می آلوده شود خرقۀ پرهیز صهیب
۴
گرچه دانم که بسوزد همه ذرات جهانکاش مُنشق شدی از رنگ رخت پردۀ غیب
صفحهٔ ۱ از ۱