خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خروشی دوش از میخانه برخاستکه هوش از عاقل و فرزانه برخاست
۲
مُغان خشت از سر خُم برگرفتندخروش از مردم میخانه برخاست
۳
فروغ روی ساقی در مِی افتادزبانۀ آتش از پیمانه برخاست
۴
ز بس با آشنایان جور کردیفغان از مردم بیگانه برخاست
صفحهٔ ۱ از ۳