خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آشیان مرغ دلم کاش کناری بکندبو که آن سلسله مو میل شکاری بکند
۲
سخت خامیم درین ره مگر از روی کرمپیر میخانه به پیمانه شراری بکند
۳
تا دل بلبل شوریده فریبد به گلیسالها باد صبا خدمت خاری بکند
۴
بوی مِی تا به قیامت ز مشامش نرودهرکه در کوی خرابات گذاری بکند
صفحهٔ ۱ از ۲