خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمت به غمزه کشت دو صد بیگناه راکو داوری که داد رسد دادخواه را
۲
گفتم مرا تحمل ناز تو نیست گفتعشق احتمال کوه دهد پرّ کاه را
۳
بیحاصل است جلوه خوبان بعهد تونادر در آفتاب توان دید ماه را
۴
آنشوخ دیده بین که زنهر شکار دلدزدد چه سان بخود زتغافل نگاه را
صفحهٔ ۱ از ۳