خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
۲
بازوی زهد پنجه عشق تو بر نتافتبرکوب طبل حسن که برگشت شست ما
۳
این تیغ وین سپر که نیابد بهمسریبا باده بلند تو دیوار بست ما
۴
ای آفتاب حسن تو خود پرده برمگیرزین سوی اختیار نظر نبست دست ما
صفحهٔ ۱ از ۳