خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبتکه به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت
۲
من اگر گنه ندارم تو بهانه گیر بر منصنما که انس دارم به عتاب بی حسیبت
۳
دل ساده لوح ما را به کمند مو چه حاجتکه به عشوه ای چو طفلان بخورد فریب سیبت
۴
تو صنم گذشته ای زان به کمال لطف و خوبیکه دهد مشاطه زینت به نگار رنگ و زیبت
صفحهٔ ۱ از ۳