خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهای قند چه داند که در جهان چند استکسی که همدم آن پسته شکر خند است
۲
بیا که جای تو خالی است در حوالی چشماگر بگریه من خاطر تو خورسند است
۳
زمن بدلبر پرخاشجو که گوید بازبیا که دل بعتاب تو آرزومند است
۴
دل اربنوش دهانت طمع برد چه عجبکه بنده را همه جا چشم بر خداوند است
صفحهٔ ۱ از ۳