خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد موی توام از دیده به در می‌نرودخط محویست که از روی قمر می‌نرود
۲
آنکه گوید به سر آرم هوس زلف درازما هم این تجربه کردیم به سر می‌نرود
۳
صدق پیش آر که دایم نرود عشوه به کاراگر این بار رود بار دگر می‌نرود
۴
منعم از گریه مفرمای ز دنباله دلداغ مرگ پسر از چشم پدر می‌نرود
صفحهٔ ۱ از ۴