خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نی رحم ترا باین فکار استنی بی تو مرا دمی قرار است
۲
کی یاد کنی ز بلبل خویشای گُل که ترا چو من هزار است
۳
پیشت دُر اشک مردم چشمساقط ز محل اعتبار است
۴
تو عهد شکسته ای و ماراپیمان محبّت استوار است
صفحهٔ ۱ از ۲