خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گودست کشد از ناز این نرگس طنّازتمردم همه را کشتی دیگر که کشد نازت
۲
دل برده بیک عشوه لعل لب شیرینتجان برده بیک غمزه چشم خوش غمّازت
۳
کردیم نخستین گام در راه تو ترک کامتا خود چه شود انجام اینست چو آغازت
۴
این دیده که خون گرددرسوای جهانم کردوین دل پراخگر باد افکند برون رازت
صفحهٔ ۱ از ۲