خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین چمن چو گلی نشنود فغان مراکجاست برق که بردارد آشیان مرا
۲
حدیث زلف تو از دل به لب چو می آیدبسان خامه سیه می کند زبان مرا
۳
ز بسکه مانده ز پروازم اندرین گلشنز نقش پا نشناسند آشیان مرا
۴
به زندگی ننشستی به پهلویم هرگزمگر خدنگ تو بنوازد استخوان مرا
صفحهٔ ۱ از ۳