خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب فرو بستم، زیان دارد زبان‌دانی مراچشم پوشیدم نمی‌زیبید عریانی مرا
۲
شانه و زلف تو یادی می‌دهد از جان منبی‌تو زین‌سان در میان دارد پریشانی مرا
۳
نکته‌سنجی چیست؟ عیب کس نفهمیدن بوَدمی‌کند فهمیدگی تعلیم نادانی مرا
۴
یک دو گامی از سر کویش سفر خواهم گزیدبازپس گر ناورد اشک پشیمانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۳