خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا بر چشم تر نه آستین راچه می‌پوئی عبث روی زمین را؟
۲
ز محراب دو ابروی تو پیداستکه با خود کرده روی کفر و دین را
۳
ز موی پوست تخت فقر بافندملایک رشتهٔ حبل‌المتین را
۴
بغیر از عجب از تحسین ندیدمبدل کردم به نفرین آفرین را
صفحهٔ ۱ از ۳