خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک چشمت می‌کند آماج‌گه محراب راما طمع داریم ازو دل‌جویی احباب را
۲
با ستمکاران گیتی بد نمی‌گردد سپهرعید قربان است دایم خانهٔ قصاب را
۳
منزل نزدیک‌تر دارد خطر هم بیشترمی‌دهد دوری ساحل مژدهٔ نایاب را
۴
عاقلان را با خم زنجیر زلفت همسری استیاد می‌گیرند ار دیوانه‌ها آداب را
صفحهٔ ۱ از ۳